እሸትና ቆንጆ (ካለፈው የቀጠለ)

                                

                               ሐሙስ ነሐሌ 16/ 2005 የምሕረት ዓመት

“ውበትህ ከሰው ልጆች ይልቅ ያምራል ሞገስ በከንፈሮችህ ፈሰሰ ስለዚህ እግዚአብሔር ለዘላለም ባረከህ” (መዝ. 44÷2)::

         ኑሮአችንን ትዝብት ላይ ስንጥለው “ሁሉ አያምልጠኝ” ይሆንብናል፡፡ ከዚህም የተነሣ እንዳያልፉን ዋጋ የምንከፍልባቸው ነገሮች ሁሉ ሕይወታችንን የሚቀራመቱና እድሜያችንን የሚሻሙ ኃይሎች ይሆናሉ፡፡ ሰው የሚኖረው ለተያዘበት ለዚያ ነገር ነውና፡፡ በአንድ ቤተሰብ ውስጥ ያሉ ወላጆች ልጃቸው ሲያድግ ምን ሊሆን እንደሚችል አሳሰባቸው፡፡ ስለዚህም ከወዲሁ የልጁን የነገ ማንነት ለማወቅና የልጃቸውን ቀጣይ ሕይወት ለማስተካከል ፈተና ሊፈትኑት ወሰኑ፡፡ በአንድ ጠረጴዛ ላይ የተወሰኑ ብሮች፣ ውድ የሆነ የመጠጥ አይነት፣ የሙዚቃና ዳንስ ጥበብ የሚያስተምሩ መጻሐፎች እንዲሁም መጽሐፍ ቅዱስ ደረደሩ፡፡ በመቀጠልም ታዳጊ ልጃቸው ወደ ክፍሉ እንዲገባ በማድረግ በፊቱ ከሚመለከታቸው የተለያዩ ነገሮች አንዱን እንዲመርጥ በመጠባበቅ በስውር ይከታተሉት ጀመር፡፡

         እንደ ቤተሰቡ አስተሳሰብ ብሩን ከመረጠ የቢዝነስ ሰው፣ መጠጡን ከወሰደ ጠጪና አባካኝ፣ የሙዚቃና ዳንስ መጽሐፉን ከመረጠ ዘፋኝ፣ መጽሐፍ ቅዱሱን ካነሣ ደግሞ የእምነት መምህር እንደሚሆን ተማምነው ነበር፡፡ ልጅ ወደ እነዚህ ነገሮች ተጠግቶ ምርጫውን በጉጉት ተሰውረው የሚከታተሉትን እናትና አባት በሚያስደንቅ ሁኔታ ቀስ እያለ ከሁሉም አንሥቶ ቀኝና ግራ እጁን በመሙላት ቤቱን ለቀቀ፡፡ ከዚህ በኋላ ወላጅ አባት ወደ ሚስቱ ጠጋ ብሎ “የእግዚአብሔር ያለህ! ልጃችን ያለ ጥርጥር ለሁሉም ይሆናል”አላት፡፡    

         ለሰው ሕይወት አደገኛው ነገር “ምንም መሆን አልችልም” እና “ሁሉንም መሆን እችላለሁ” የሚሉ ሁለት አሳቦች ናቸው፡፡ ሰው ወደዚህ ምድር የመጣው ከነመምረጥ አቅሙ ጋር ከሆነ፤ አልያም ነፃ ፈቃድ አለን ካልን የምንኖረው እየመረጥን ነው፡፡ ከሁሉም ማንሣት ልክ እንደማይሆን ሁሉ ምንም አለማንሣትም እንዲሁ ነው፡፡ ልከኛ ኑሮ የቱን ይዞ የቱን መተው እንዳለብን ማወቅ ነው፡፡ ወደ ሠርግ ቤት ስንሄድ በአንድ ጠረጴዛ ላይ ልዩ ልዩ የምግብ ዓይነቶች ተደርድረው እንመለከታለን፡፡ አስተውለነው ከሆነ እንደዚህ ያለው አቀራረብ አንድ መልእክት አለው፡፡ እርሱም “መርጠህ አንሣ” የሚል ነው፡፡ ነገር ግን ሰዎች ከሁሉም አንሥተው ሰሃናቸው ተጨንቆ ወደ መቀመጫቸው ይሄዳሉ፡፡ እንደነዚህ ያሉቱ ልዩ ልዩ የሆነውን እንደ አንድ ወጥ ለመጨለፍ ጥረት የሚያደርጉ ናቸው፡፡ ታዲያ እንደዚህ ያለው መስገብገብ ዘግየት ብሎ ከበዪነት ወደ ተመልካችነት፣ ከተጠቃሚነት ወደ አባካኝነት ያሻግራል፡፡

         ሕይወትም ልክ እንደ ሠርግ ቤቱ ግብዣ ናት፡፡ ከሁሉም ልናነሣ አግባብ አይሆንም፡፡ የምንመርጠውን የምናስተውል ልከኛ መራጮች መሆን ያስፈልገናል፡፡ ወደዚህ የተመጠነ ኑሮ ለመምጣት ደግሞ “ሁሉ አያምልጠኝ” ከሚል እብሪተኝነት መላቀቅ አለብን፡፡ አንዳንድ ሰዎች እነርሱ ያልወጠወጡት ወጥ እንደሚጎረና፣ እነርሱ ያልተገኙበት እቅድ እንደማይሳካ፣ እነርሱን ያላካተተ ተግባር እንደሚከሽፍ ያምናሉ፡፡ የሰዎችን ድርሻና የመሥራት አቅምም ቶሎ አይቀበሉም፡፡ ከዚህ የተነሣ ራሳቸውን ሁሉም ቦታ የመፈለግ አባዜ ይጠናወታቸዋል /ልክ እንደ ጆከር/፡፡

         ሐዋርያው ቅዱስ ጳውሎስ በመልእክታቱ ውስጥ አጉልቶ የሚያንጸባርቀው ነገር ቢኖር “አንድ አሳብ” የሚለውን ነው፡፡ እርሱ ለብዙ አሳብ የኖረ አልነበረም፡፡ ለአንዱ ለዚያ የክርስቶስ አሳብ ግን የኖረ ብቻ ሳይሆን የሞተም ነው፡፡ የእግዚአብሔር ቃል ስለ ጸጋ ስጦታ በተናገረበት ክፍል ላይ “የጸጋም ስጦታ ልዩ ልዩ ነው መንፈስ ግን አንድ ነው” ይላል (1 ቆሮ. 12÷4)፡፡ ጸጋ ለቤተ ክርስቲያን (ምእመናን) መታነጽ አንዱ መንፈስ ቅዱስ ለሰው የሚሰጠው ስጦታ ነው፡፡ ያመኑቱ እንዲጸኑ፤ ያላመኑቱ ወደ ማመን እንዲደርሱ የምንተጋበት ማትረፊያ ነው፡፡ ልዩ ልዩ የሚለው አገላለጽ አንዱ የሚያከናውነውን ሌላው እንደማያደርገው የሚያመላክት አሳብን የያዘ ነው፡፡ ልክ የአካል ክፍሎቻችን የየራሳቸው ውበትና ተግባር እንዳላቸው ሁሉ ማለት ነው፡፡

         የአካል ክፍሎቻችንን ስናስተውላቸው ለዘመናት የተሰጡበትን ዓላማ ያለ መሰልቸት ሲፈጽሙ እናያቸዋለን፡፡ አፍንጫ ማሽተት መሮት መስማት የጀመረበት፣ ዓይን ማየት ታከተኝ ብሎ መናገር የፈለገበት፣ እጅም መጨበጥ ሰለቸኝ ብሎ ሊረግጥ የዳዳበት ዘመን የለም፡፡ ለተሰጣቸው ለአንዱ ተግባር ተሰጥተው ይኖራሉ፡፡ ለሁሉም መሆን አንችልም! የምንሆንለት ግን አለ፡፡ ሁሉም ሰው የበለጠ ውጤታማ ሊሆንበትና በተሻለ ሁኔታ ሊያከናውነው በሚችለው ተግባር ላይ መሰማራቱ የሚመጣውን ውጤት ማኅበራዊ ያደርገዋል፡፡ ጆሮ ሎቲ ማንጠልጠል ቢፈልግ ዓይን ይመርጣል፣ እግር ይሄዳል፣ አፍ ግዢው ላይ ይግባባል፣ እጅ ለማስጌጥ ይራዳል . . . በመጨረሻ ግን አካል ይሞገሳል፡፡

         ኑሮአችን ውስጥ ከእያንዳንዱ ትጋት ጀርባ ያለው መሻት በልጦ መታየት አልያም አንሶ አለመታየት ስለሆነ “አይታለፍም” የሚለው መፈክር ሁልጊዜ ያስተጋባል፡፡ እንዲህ ያለው አባባል በተግባራዊ ሁኔታ ለእሸትና ቆንጆ ብቻ የሚውል አይደለም፡፡ ሰዎች እንደ ዋዛ የማያልፏቸው ብዙ ከንቱ ነገሮች አሉ፡፡ ይህ ዓለም ያስጌጣቸው፣ ከፍታ የሰጣቸው፣ የሰዎች ሽሚያ የከበባቸው ነገሮች እንዳያልፉን የምንናጥባቸው ናቸው፡፡ የዚህ ዓለም አንዱ ማጃጃያ ውበት ነው፡፡ ተረታችን እንኳ “ሲያዩት ያላማረ . . . ” የሚል ነው፡፡ የዕብራውያን ፀሐፊ “ኢየሱስ ክርስቶስን ተመልከቱ” (ዕብ. 3÷1) በማለት ሰው ሁሉ “አይለፈኝ” የሚለውን ውበት ያመላክተናል፡፡ መቼም ይህ ሁሉ ወገን ቀን ከሌሊት የሚፍጨረጨረው ለምንድን ነው? ብለን ስንጠይቅ ከጌታ አንፃር ስንዳኘው “ባነሰው ለመርካት” የሚል ምላሽ እናገኛለን፡፡

         ጌታ የዓይናችን ማረፊያ፣ በልተነው ብርዱን ማለፊያ እሸት ነው፡፡ ዝናብ እየዘነበ፣ ብርዱም እየበረታ፣ ሰማዩም እየጠቆረ ሲመጣ ጥላቸውን ይዘው እሸት የሚጠብሱ ወገኖች ጌታን እንድናስበው በብዙ የሚረዱን ናቸው፡፡ ስቃይና ፈተና በላያችን ሲወርድ፣ የመከራ ኃይልና ብርታቱ ሙቀታችንን ሲያቀዘቅዘው፣ የሁኔታ መጥቆርና የቀን መክፋፋት ሲከበን አዎ! ሁሉን የምንረሳበት፣ ውስጣዊ ሙቀታችን የሚመለስበት ሲመሽ ታርዶ የተጠበሰው መሥዋዕት ኢየሱስ ነው! እርሱ ውበታችን የሆነበትን መንገድ ስንመረምር “መልክና ውበት የለውም፤ ባየነውም ጊዜ እንወድደው ዘንድ ደም ግባት የለውም፡፡ የተናቀ ከሰውም የተጠላ የሕማም ሰው ደዌንም የሚያውቅ ነው” (ኢሳ. 53÷2-3) ተብሎለት ነው፡፡ ደመ ግቡን ማንም ይወድደዋል፡፡ ጌታ ግን እንወድደው ዘንድ ደም ግባት አልባ ሆኗል፡፡ እኛ ወደ ክብር የመጣንበት መንገድ የእርሱ መናቅና መጠላት፣ ሕማም መልበስና ደዌን ማወቅ ነውና፡፡

         እሸት በእሳት ተጠብሶ፣ እንደ ወተት ያለ ውበቱ ጠቁሮ፣ ተንገላቶና ተሰቃይቶ ወደ ሰው ለመብል እንዲደርስ ለእግዚአብሔር እንደ ተወደደ መሥዋዕት ራሱን ያቀረበ፣ ሥጋዬ ብሎ ብሉኝ፣ ደሜ ብሎ ጠጡኝ ያለ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው፡፡ እስራኤል በአብ የትእዛዝ ቃል በብሉይ ኪዳን ተጠብሶ የበሉት ፋሲካ፣ የግብጽን ጨለማ ያመለጡበት የብርሃን ዓምድ፣ የሞት መልአክ እንዲያልፋቸው የሆነበት ደም፣ ነውር የሌለበት ጠቦት፣ ሲመሽ ያረዱት በግ ኢየሱስ ነው (ዘጸ. 12)፡፡ በእርግጥም ክርስትና የማናልፈው እሸትና ቆንጆ አለው፡፡ ነቢዩ በመዝሙሩ “ውበትህ ከሰው ልጆች ይልቅ ያምራል ሞገስ በከንፈሮችህ ፈሰሰ ስለዚህ እግዚአብሔር ለዘላለም ባረከህ” በማለት ስለ ክርስቶስ ውበት የተናገረበትን ክፍል ስናስብ ውበት ላጣነው ለእኛ እውነተኛው ውበታችን ማን እንደ ሆነ ያስረዳናል፡፡ ነቢዩ ኤርሚያስ ደግሞ እግዚአብሔር “በውኑ ቆንጆ ጌጥዋን ወይስ ሙሽራ ዝርግፍ ጌጥዋን ትረሳለችን? ሕዝቤ ግን የማይቈጠር ወራት ረስቶኛል” (ኤር. 2÷32) ያለበትን አሳብ ያቀርብልናል፡፡          

         ጌታ እንኳን ከኑሮው ከከንፈሩም ቃል ሞገስ ይፈስስ ነበር፡፡ ቆንጆ ያሰኘን ጌጥ፣ ለሙሽራይቱ ቤተክርስቲያን ዝርግፍ ጌጥ ክርስቶስ ነው፡፡ በእርሱ ሕይወት አለ፡፡ ሕይወትም ትበዛለች፡፡ ይህ እንዲበዛልን የመጣው ጌታ አይለፈን፡፡ ሰው የሰው ነገር አልፎት ከተቆጨ ሕይወት የሆነ መድኃኒትን ቸል ማለት እንዴት አያስቆጭም? ለሚያልፈው ተሽቀዳድሞ ለሚዘልቀው መቦዘኑ ምነው አይሰማው? ከበቆሎ እሸት ወደ ቆንጆ፤ ከቆንጆም ወደ እሸት ስትገላበጡ ለቤዛ መሥዋዕት የሆነልንን እሸት፣ ደም ግባት አልባ ሆኖ የወደደንን ሕይወት ጌታ እንዳታልፉት ልብ አድርጉ፡፡ ክረምቱን በእርሱ አሳብ እንድንሻገር ጸጋ ይብዛልን!! 

እሸትና ቆንጆ

                                ሐሙስ ነሐሌ 2/ 2005 የምሕረት ዓመት

“እሸትና ቆንጆ አይለፍ ብላችሁ፤ ይኸው ወንዱ አለቀ ሴቶቹ ቆማችሁ፡፡”

       ክረምቱን ተከትሎ መሬትን የሚያረሰርሰው ዝናብ በመካከላችን ምን ትሠራለህ? በሚል ይመስላል እኔንም ያቀዘቅዘኛል፡፡ ከአገልግሎት ወጥቼ ታክሲ የምጠብቅበት ቦታ ላይ ከዚህ ዶፍ የሚሸሽገኝን አንዳች ነገር በመናፈቅ የሚርገፈገፍ ሰውነቴን፣ የሚንቀጠቀጥ ከንፈሬን፣ ኩምትር ጭምድድ ያለ ፊትና መዳፌን እያሻሸሁ ቆሜ አለሁ፡፡ ታዲያ አንድ ታክሲ አጠገቤ መጥቶ ድቅን አለ፡፡ በር ተከፍቶ ወራጆች ሲወርዱ አንዲት ልጅ ዓይኔ እየተመለከተው ያለውን፣ ጎኗ የነበረ የማውቀውን፣ አንድ ወጣት እየተሳደበች ወረደች፡፡ እርሱም ከውስጥ ሆኖ መልስ እየሰጠ ስለ ነበር ሴቲቱ እንደመሄድ እያለች ተመልሳ ትሳደባለች፡፡ እኔም ወደ ታክሲው ውስጥ ለመግባት እየሞከርኩ “በቃ ተዪው . . . ለመሆኑ ምን አድርጎሽ ነው?” አልኳት፡፡ እርሷም “እንኳን ጠየከኝ!” በሚል ስሜት “ጠይቆኝ ነዋ!” ብላ መንቀር መንቀር እያለች መንገዱን አቋርጣ ወደ መንገዷ ሄደች፡፡ በታክሲው ውስጥ የቀረው ሕዝብ ሰምቶ ኖሮ አንድ ጊዜ ሳቃቸውን ለቀቁት፡፡ የማውቀውም ልጅ ተሸማቀቀ፡፡ ታዲያ ወደ ውስጥ ገብቼ ሰላምታ ከተለዋወጥን በኋላ ለዚህ ጽሑፍ መነሻ የሆነኝን ነገር ተናገረ፡፡ እርሱም፡- “ምን እባክህ እሸትና ቆንጆ አይታለፍም ብዬ እርሜን የክረምቱን ብርድ መርሻ ብላከፍ ስድቤን ጠጣሁ” ብሎ ፈገግ አለ፡፡

      በማኅበረሰባችን መካከል ከሚነገሩ ልማዳዊ ብሒሎች መካከል “እሸትና ቆንጆ አይታለፍም” የሚለው በክረምቱ ወቅት ተዘውታሪ አባባል ነው፡፡ መቼም የተረትና ወግ፣ የስነ ቃልና የአበው ብሒል ባለ ጠጎች መሆናችን እሙን ነው፡፡ ነገር ግን እነዚህ ተዘውታሪ አባባሎችና ተረቶች በሰብእና አቀራረጽ ላይ ሊኖራቸው የሚችለውን አዎንታዊና አሉታዊ ተጽእኖ ማስተዋል መቻል ተገቢ ነው፡፡ ምክንያቱም እንደነዚህ ያሉት በቀላሉ ወደ ሰው ጆሮ ብቻ ሳይሆን ወደ ሰዎች ልብ ዘልቀው የመግባት፣ ኮርኩሮ ስሜትን የመንካት አቅማቸው ከፍተኛ ስለሆነ ነው፡፡ ድሮ ድሮ በገጠር አካባቢ (ምናልባት አሁንም ጭምር) ሁኔታው በሚጠይቀው መንገድ የተለያዩ አባባሎችን መናገር ልማድ ነበር፡፡ ለምሳሌ ሥራ ላይ ሲሆኑ የበለጠ የሚያተጋ፣ የታመቀ ኃይልን ተግባር ላይ ለማዋል የሚያበረታ አባባል ይነገራል፡፡ በሐዘን ላይ ደግሞ የሚያጽናና፣ ያለፈውን ትቶ ለፊቱ የሚያሳስብ፣ ለሞተው ቆርጦ ለቆመው የሚያዝን ስነ ቃል ይመዘዛል፡፡ በተለይ ቅኔያዊ የሆኑ ንግግሮች መሞካሻም መዳሚያም በመሆናቸው ትልቁን ድርሻ ይወስዳሉ፡፡

ካፈርኩ አይመልሰኝ (ካለፈው የቀጠለ)

                                እሮብ ሐምሌ 24/2005 የምሕረት ዓመት

“ቃየንም ወንድሙን አቤልን፡- ና ወደ ሜዳ እንሂድ አለው። በሜዳም ሳሉ ቃየን በወንድሙ በአቤል ላይ ተነሣበት፥ ገደለውም” (ዘፍ. 4÷8)፡፡

        ግንኙነትን አስመልክቶ የሚያሻክሩ ምክንያቶችን ከአንድ እስከ አምስት ነጥቦች ባለፈው ንባባችን ለማየት የሞከርን ሲሆን በዚህ ክፍል ደግሞ ቀሪ ምክንያቶችን የምንዘረዝርና ርእሳችንን በደንብ የምናብራራ ይሆናል፡፡

6. ሁሉም ጥሩ ወይም ሁሉም መጥፎ፡- እንደዚህ ያሉ ሰዎች ማንኛውንም ነገር ነጭ ነው አልያም ጥቁር ነው፣ መልካም ነው አልያም መጥፎ ነው ከማለት ውጪ ነገሮችን በሚዛናዊነት ለመዳኘትና ከተለያየ አቅጣጫ ለማየት ጥረት አያደርጉም፡፡ ሁሉም ነገር ለእነርሱ ከሁለት አንዱ ነው፡፡ እንዲህ ያለው አመለካከት ግንኙነትን ሚዛን ያሳጣል፡፡ ሁሉም መጥፎ እንደ ሆነ በምናስብበት ሁኔታ ውስጥ ስንሆን ደጉን ነገር ለመመልከት ጭፍኖች እንሆናለን፡፡ ሁሉም ጥሩ እንደ ሆነ በምናስብበት ሁኔታ ደግሞ ኑሮአችን ጥንቃቄ የጎደለው “በሬ ከአራጁ ጋር ይውላል” አይነት ይሆንብናል፡፡ ተወዳጆች ሆይ ሚዛናዊ ሁኑ!

7. ለፍርድ መቸኮል፡- በሰው የመፍረድ ዝንባሌ ግንኙነትን ጉዳት ላይ ይጥለዋል፡፡ አብዛኛውን ጊዜ በዚህ መንገድ የመተያየት ልማዳዊ አለማስተዋል ይስተዋላል፡፡ ነገር ግን በዚህ መንገድ ሰዎችን ማስተካከል አይቻልም፡፡ ደግሞ አብዝተን በምንፈርድባቸው ነገሮች ዘግይቶም ቢሆን ራሳችንን እናገኘዋለን፡፡ ታዲያ እውነተኛነት እኛ በደከምን ጊዜ ለድካማችን የምናሳየውን ርኅራኄ ለሌሎችም ውድቀት እንዲሁ ማሳየት ማለት ነው፡፡ ለመፍረድ አለመቸኮል ያበላሸ እንዲያስተካክል እድል መስጠት ነው፡፡ አለመፍረድ የወደቀ እንዲቆም መደገፍ ነው፡፡ እስቲ በዛላችሁባቸው ወራቶች በቁስላችሁ ላይ እንጨት የሰደዱባችሁን አስቡ፡፡ ምን ያህል ከባድ ነበር? እናንተ ግን ፈጽማችሁ እንዲህ አታድርጉ፡፡ ፍርድን ለጌታ ስጡ!     

8. አሳብ ማንበብ፡- ብዙ ሰዎች የሌሎችን አሳብ ማንበብ እንደሚችሉ ይሰማቸዋል፡፡ ነገር ግን እንዲህ ያለው ሁኔታ በእለት ከእለት ግንኙነቶቻችን ላይ ተጽእኖው ከፍተኛ ነው፡፡ ልትል የፈለከው ገብቶኛል . . . ገና ሳትናገር ሁኔታህ ይነግረኛል . . . ብዙ አትድከም አሳብህን መቼ አጣሁት . . . የሚሉት ቃላቶች ባይሰሙንም ግንኙነቶቻችንን እንደ ብል በልተው ለጉዳት የሚዳርጉ ልማዶች ናቸው፡፡ ማንም ሰው የሌላውን አእምሮ (አሳብ) የማንበብ አቅም የለውም፡፡ ባልተገለጠ አሳብ ውስጥ ያለው መብት የአሳቢው ብቻ ነው፡፡ በቃል አልያም በአካል እንቅስቃሴ (በተግባር) መገለጥ ያልቻለ አመለካከት ምስጢር ነው፡፡ አፍ ሲከፈት ጭንቅላት ይታያል እንዲሉ የሰዎች አሳብ ሲገለጥ ብቻ የምናየው ነገር ይኖራል፡፡ ከዚህ ባለፈ ግን ያውም አቅማችን ባልሆነ ነገር ግንኙነቶቻችንን መጉዳት አይኖርብንም፡፡

ካፈርኩ አይመልሰኝ!

                                  እሮብ ሐምሌ 17/2005 የምሕረት ዓመት

“ቃየንም ወንድሙን አቤልን፦ ና ወደ ሜዳ እንሂድ አለው። በሜዳም ሳሉ ቃየን በወንድሙ በአቤል ላይ ተነሣበት፥ ገደለውም” (ዘፍ. 4÷8)፡፡

       በሰው ልጆች የእለት ከእለት ኑሮ ውስጥ ትልቁም ከባዱም ነገር ግንኙነት ነው፡፡ ብዙ ወገኖች በዚህ መንገድ ይፈተናሉ፡፡ በአንድ የጦር ሜዳ ውስጥ ከጠላት ትልልቅ ዒላማዎች መካከል የግንኙነት መስመሩን ማቋረጥ ቀዳሚ አጀንዳው ነው፡፡ እግዚአብሔር እንኳ ምድርም ሁሉ በአንድ ቋንቋና በአንድ ንግግር ነበረች (ዘፍ. 11) በተባለበት ዘመን በሰናዖር ሜዳ በእግዚአብሔር አሳብ ላይ በጠላትነት በተነሡት ሕዝቦች ፊት የሰማይና የምድር ጌታ የወሰደው እርምጃ ቋንቋቸውን መደባለቅ ነበር፡፡ በሌላ አነጋገር የግንኙነት መስመራቸውን አቋረጠው ማለት ነው፡፡ ስለዚህ ና የተባለው እየሄደ፣ ሂድ የተባለው እየመጣ፣ ውጣ የተባለው እየገባ፣ ቁም የተባለው እየተቀመጠ ጤናማ ግንኙነት ጠፋ፡፡ እናም መጨረሻቸው ጥፋት ነበረ፡፡

       የነገሮች ሁሉ መፍረስ ጅማሬን አስተውላችሁ እንደ ሆነ “ግንኙነት” ተጠቃሽ ነው፡፡ ውጣ ውረድ በበዛበት፣ መውጣትና መግባታችን በብዙ እንቅፋቶች በተሞላበት ዓለም ሰው በሰላም ለመገናኘቱ ዋጋ ቢሰጥ ሲያንስ ነው፡፡ ምክንያቱም መገናኘት ቀላል አይደለምና፡፡ እኛ ስንተያይ ሌሎች ጋር መለያየት፣ እኛ ሰላምታ ስንለዋወጥ ሌሎች ጋር መነካከስ፣ እኛ ጤና ይስጥልኝ ስንባባል ሌሎች ቀብር ላይ መሆናቸውን መዘንጋት የለብንም፡፡ አዘውትሬ ከእንቅልፍ ስነሣ መንጋቱን እንደተመለከትኩ በአእምሮዬ የሚመላለስ ነገር ቢኖር “መንጋት ቀላል አይደለም” የሚለው ቃል ነው፡፡ በእርግጥም እውነቱ ይህ ነው፡፡ ሌሊት ስንት አንቡላንስ ጮኋል፣ ሌሊት ስንቶች በጥይት እሩምታ ያለ በደላቸው ሞተዋል፣ ሌሊት ስንቶች ከጨለማና ከሰው ጅብ ጋር ሲታገሉ አድረዋል፣ ሌሊት ለስንቶች ሲለቀስ ታድሯል፣ ሌሊት ስንት ሰው መርዶ ሰምቷል፣ ሌሊት . . . . አዎ መንጋት ቀላል አይደለም፡፡ እያንዳንዱ ሌሊት ልክ እንደ እናት ምጥ ነው፡፡ ቀኑን የምንቀበለውም ልክ እንደ አዲስ በመወለድ ነው፡፡ ሰው በቀን ላይ የመቅጠር አቅም የለውም፡፡ እግዚአብሔር ግን በቀጠረው ቀን ሁሉን ያደርግ ዘንድ ቻይ ነው፡፡ አሁን አብራችሁ ያላችሁ እንኳን ደስ አላችሁ፡፡ ይህም ስለኖራችሁ ነው፡፡

የንጉሥ እልልታ (ካለፈው የቀጠለ)

               
                                እሮብ ሐምሌ 10/2005 የምሕረት ዓመት

“በያዕቆብ ላይ ክፋትን አልተመለከተም፡፡ በእስራኤልም ጠማምነትን አላየም፡፡ አምላኩ እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር ነው፡፡ የንጉሥም እልልታ በመካከላቸው አለ (ዘኁ. 23÷21)”

       ከዚህ በፊት በተነጋገርንበት ክፍል ድብልቅ ሕዝብ እግዚአብሔር “የእኔ” ብሎ በለየው ሕዝብ መንፈሳዊ ሁኔታ ላይ የነበረውን ተጽእኖ በዚህ ዘመን ካለው የክርስቲያናዊ ኑሮ ፈተናዎች ጋር በማዛመድ ለማየት ሞክረናል፡፡ በዚህ ክፍል በቀጥታ ከርእሳችን ጋር ወደሚዛመደው አሳብ እንገባለን፡፡ ነህምያ ባነበበው የሕጉ ክፍል ላይ ድብልቁ ሕዝብ ወደ እግዚአብሔር ጉባኤ እንዳይገባ ትዕዛዝ የተሰጠበት አንዱ ምክንያት “ይረግማቸው ዘንድ በለዓምን ስለ ገዙባቸው ነው” የሚለው ይጠቀሳል (ከሞዓብ አንፃር)፡፡ ይህ አገላለጽ ደግሞ በቀጥታ ወደ ኦሪት ዘኁልቍ መጽሐፍ ምእራፍ 23 እና 24 አሳብ ይወስደናል፡፡ የሴፎር ልጅ ባላቅ የሞዓብ ንጉሥ በነበረበት ዘመን በለዓም የእስራኤልን ሕዝብ እንዲረግምለት የተስማማበት የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ነው፡፡

       ስለ ሞዓብ ጥቂት ለማስታወስ ብንሞክር ሞዓብ ሎጥ ከታላቅ ሴት ልጁ የወለደው የሞዓባውያን አባትና የሰዶም ፍሬ ሲሆን (ዘፍ. 19÷37)፡፡ ሞዓባውያን ለእስራኤል በመንገዳቸው ሁሉ ብርቱ ፈተናና እንቅፋት የሆኑ ሕዝቦች ነበሩ (መሳ. 11÷17)፡፡ ከተግባሮቻቸውም መካከል በለዓም ሕዝቡን እንዲረግም በጀት በጅተው የተንቀሳቀሱበት ታሪክ በብዙ የአዲስ ኪዳን መጽሐፍት ውስጥ ይታወሳል፡፡ በእግዚአብሔር አሳብ ላይ የሰይጣን ብልሃትና የሥጋ ጠላትነት በግልጥ የሚስተዋል ብርቱ ተግዳሮት ነው፡፡ እንደ ሞዓብ ያለ የአሮጌው ሰው ጠባይና እንደ በለዓም ያለ የመናፍስት ሟርታዊና ሰይጣናዊ አሠራር የተቀደሰውን ማንነት ያለማቋረጥ የሚታገሉ ፈተናዎች ናቸው፡፡

       በለዓምና ባላቅ እስራኤልን ለመርገም የተጓዙበት መንገድ በፊታችን አስደናቂ ትምህርትን ያስቀምጥልናል፡፡ “በለዓምም ባላቅን፦ ሰባት መሠዊያ በዚህ ሥራልኝ፥ ሰባትም ወይፈን ሰባትም አውራ በግ በዚህ አዘጋጅልኝ አለው” (ዘኁ. 23)፡፡ ጠላት የእግዚአብሔርን ሕዝብ ለመርገም በእግዚአብሔር ፊት መሠዊያንና መሥዋዕትን መጠቀሙ በእጅጉ አስገራሚ ነው፡፡ ብዙ ማደናገሪያዎችና አመፃዎች በሃይማኖት ሽፋንና በእግዚአብሔር ስም መደረጋቸውን ስናስብ እናዝናለን፡፡ ዛሬም እንኳ በሚያፋቅረው ክርስትና መጠላላታችን፣ በረከትን እንወርስ ዘንድ ክርስቶስ በሞተለት ክርስትና ጥላ ስር ሆነን መረጋገማችን፣ እግዚአብሔርን እየጠራን ጉድጓድ መማማሳችን የምንወቀስበት ነው፡፡

       “ባላቅም በለዓም እንደ ተናገረ አደረገ ባላቅና በለዓምም በየመሠዊያው ላይ አንድ ወይፈንና አንድ አውራ በግ አሳረጉ።” ከስጦታው ባለፈ የሰጪውን ልብ የሚመረምር እግዚአብሔር ፃድቅ ነው፡፡ እግዚአብሔር በስጦታዎቻችን የሚደለል ሕፃን አይደለም፡፡ እርሱ ለእውነቱ የጨከነ ነው፡፡ ባለ ጠጋ፣ ባለ ሥልጣን፣ ባለ እውቀት፣ ባለ ጥበብ፣ ባለ ዝና፣ ባለ ኃይል . . . እነዚህ ሁሉ የእግዚአብሔርን ተግባር ቀርቶ አሳብ የማስለወጥ አቅም የላቸውም፡፡ እርሱ ለሚሠራው ነገር አማካሪ፣ ለሠራው ነገርም አስተያየት ሰጪ አያሻውም፡፡ በለዓምና ባላቅ ግን ሁሉን በሚችል አምላክ ፊት እቃቃ የመጫወትን ያህል እግዚአብሔርን እንደ እግዚአብሔርነቱ አልቆጠሩትም፡፡ እነርሱ በዘረጉት መሠዊያና ባቀረቡት መሥዋዕት ተደልሎ ሕዝቡን ለእርግማን የሚሰጥ፣ የልባቸውን እሺ የሚል አምላክ እንዲሆን አስበዋል፡፡ እርሱ ከመረጃም ከግምታችንም ልዩ ነው፡፡ እርሱ ስለ ራሱ የተናገረው ብቻ ምን ጊዜም ልክ ነው፡፡

የንጉሥ እልልታ

                          እሮብ ሰኔ 20/2005 የምሕረት ዓመት

“በያዕቆብ ላይ ክፋትን አልተመለከተም፡፡ በእስራኤልም ጠማምነትን አላየም፡፡ አምላኩ እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር ነው፡፡ የንጉሥም እልልታ በመካከላቸው አለ (ዘኁ. 23÷21)”

         በምድሪቱ ላይ መኖርን የታደሉ ሰዎች ሁሉ አንዱ ከሌላው ጋር አብሮ በመኖር ውስጥ ያለውን ጣዕምና ምሬት በአግባቡ ያውቃሉ፡፡ እንደ ሰው እንዲኖሩን ከምንፈልጋቸው ቁሳቁሶች በላይ ሰዎች በዙሪያችን መኖራቸው እጅግ አስፈላጊ ነው፡፡ አውራኝና ደስ ይበለኝ፤ አናግሪኝና እንቅልፍ ይውሰደኝ የሚሉ ሰዎችን ሳስባቸው አንዳችን በሌላችን ላይ ሊኖረን የሚችለውን አዎንታዊም ሆነ አሉታዊ ተጽእኖ አስተውላለሁ፡፡ እስቲ ለመኖር እንድትጓጉ፣ ለመሥራት እንድትተጉ፣ በፍቅር እንድትመላለሱ፣ ከሰው ሁሉ ጋር በሰላም እንድትኖሩ በምክርና በምሪት የተጉላችሁን ሰዎች አስቧቸው፡፡ በምታምኑት አምላክ ስምም ባርኳቸው፡፡

         ሰዎች ከእኛ ጋር መሆናቸው፣ በሀዘንና በደስታ ዙሪያችንን መክበባቸው ምንኛ ግሩም ነው? አንዳንዴ አፋችንን ሞልተን በመተማመን የምንደገፍባቸው ሰዎች እንኳ በቁጥር ብዙ ናቸው፡፡ ታዲያ እንደማይጥሉን ተማምነን በመንገድ የተካካዱን፣ ላንለያይ በቃል ኪዳን ተሳስረናቸው በጥላቻ የተቆራረጡን፣ ብዙ ጠብቀንባቸው የውኃ ሽታ የሆኑብን የዚያኑ ያህል ናቸው፡፡ በእርግጥም ሰውን ክንድ ማድረግ እርግማን ነው (ኤር. 17÷5)፡፡ የእግዚአብሔር ኪዳን ግን የማይሻገረው የለም፡፡ ክንዱ የዘላለም ዋስትና ነው፡፡ እርሱ ከእኛ ጋር ያለው ኪዳን በደም የሆነ ነው፡፡ ሁኔታዎች ቢቀያየሩ፣ ነገሮች እንደ ነበሩ ባይቀጥሉ፣ የሰዎችን ብርታት ድካም ቢፈራረቀው፣ ጠላት ለእልልታ አፉን ቢያሰፋ፣ ከሥጋና ከደም አልቆ ቢቆረጥ ተስፋ እርሱ እግዚአብሔር ያውና ሕያው ነው፡፡ እውነቱ በሰዎች እውነተኛነት ላይ፣ ጽድቁ በሰው ጽድቅ ላይ፣ ቅድስናው በሰዎች ቅድስና ላይ የተመሰረተ አይደለም፡፡ እርሱ ሁሉን የሚቀድስ ቅዱስ፣ የሚያጸድቅ ፃድቅ፣ የምናውቅበት ሀቅ ነው፡፡

የሚያስመካ እኔነት

                                እሮብ ግንቦት 29/2005 የምሕረት ዓመት

         እግዚአብሔር ለሙሴ “ያለና የሚኖር እኔ ነኝ” ብሎ ያህዌ የሚለውን ስሙን በብሉይ ኪዳን እንደ ገለጠለት ከቃሉ እንረዳለን (ዘፀ. 3÷14)፡፡ ጌታ ደግሞ ለአይሁድ ሲናገር፡- “አብርሃም ሳይወለድ እኔ አለሁ (እኔ ነኝ)” (ዮሐ. 8÷58) በማለት አምላክ የሆነ የአምላክ ልጅ መሆኑን አስረዳቸው፡፡ እርሱ ጌታ፡-

1. በልቶ አለመጥገብ በሚስተዋልበት፣ ሰው ከብዙ እንጀራው ጋር ሆኖ በጠኔ በሚሰቃይበት በዚህ ዓለም ምድረ በዳ ውስጥ የማይቋረጥ እንጀራ ኢየሱስ ነው፡፡ ለርሀባችን መጥገብ ልኩ ይህ እንጀራ ነው፡፡ ለሕይወት ዋስትናን፣ ለዕድሜ ልምላሜን፣ ለትጋታችን ፍፃሜን የሚሰጥ እንዲህ ይላል፡-

Ø “የሕይወት እንጀራ እኔ ነኝ” (ዮሐ. 6÷35)!

2. ምድሪቱ ላይ ፀሐይ ስትወጣና ስትጠልቅ ማየት ልባችን በተለየ ሁኔታ የማያስተውለው ልምምድ ነው፡፡ ዳሩ ግን በብዙ ሰዎች ልብ ላይ ፀሐይ ብርሃኗ ስፍራን አላገኘም፡፡ የጭፍን አስተሳሰብና የጭፍኖች ተግባር ምድሪቱን ማስጨነቁም ከዚህ ገሀድ የተነሣ ነው፡፡ ሰው ውጫዊ አካባቢው ቢጨልም፣ የእጁ ሥራ መኖሪያ ቤቱን ጨለማ ቢሞላው ሻማ ይለኩሳል፡፡ ሰው ግን ከልቡ ጨለማ ጋር እስከ ሞት ለሞኖር መቁረጡ ምንኛ ያሳዝናል? ዙሪያ ገባው ለጨላለመባችሁ፣ የጠራ የነፃ አልታይ ላላችሁ፣ ዓይን ፈጥጦ ልብ ለታወረባችሁ ጨለማን የሚያጋልጠው፣ ከዚህ እስራት ለዘላለም የሚፈታው እንዲህ ይላል፡-

Ø “እኔ የዓለም ብርሃን ነኝ” (8÷12)!

3. ለዓለም ሁሉ ኃጢአት የመሥዋዕት በግ ሆኖ ራሱን ያቀረበው ጌታ የወዳጅ ልክ ነው፡፡ ወዳጅነት ሁሉ በእርሱ ይለካል፡፡ የፍቅር ሚዛን እርሱ ነው፡፡ የመውደዱ ፍፃሜ እኛን በእርሱ መጠቅለል ነው፡፡ በእውነተኛ ፍቅር እጮኛውን የሚወድ ባል የልብ ናፍቆቱ ሴቲቱን መጠቅለል(የብቻ) ነው፡፡ እርሱ የልቡን እልፍኝ፣ የሰማይን ደጆች የከፈተልን ነው፡፡  በዚህ ምድር ላይ ብዙ የተዘጉብን ነገሮች ይኖራሉ፡፡ አንዳንዴ መኖራችንን የሚወስኑልን ነገሮች እስኪሆኑ ድረስ በተስፋ መቁረጥ እንሞላለን፡፡ ክርስቶስ ግን ለእኛ ማንም የማይዘጋው በር አለው፡፡ የማንም ጣልቃ ገብነትና ሰብቅ እርሱን አያስጨክነውም፡፡ በጎቹን የሚወድድ፣ በስስት ዓይንና በፍቅር ልብ የሚመለከተን እንዲህ ይላል፡-